woensdag 30 maart 2011

Gevalletje oeps...

Écht iets voor mij denk ik dan, en gelukkig valt de schade mee.
Wat dan zal je denken?
Nou, wij aten zondag pasteitjes met ragout. Dus oven op voorverwarmen gezet en ondertussen naar de wc. Kom ik de kamer in vind ik het toch wel verbrand ruiken, iets met plastic maar er gaat nog geen belletje rinkelen hoor.
De oven piept als teken dat het spul de oven in kan en ik trek hem open...
Ik kon nog net een lelijk woord inslikken en zag wat er nu verbrand en naar plastic rook! Een magnetrondeksel voor over je bord met eten.
Wij hebben dus en combimagnetron en een gevalletje plaatsgebrek zorgt ervoor dat dat deksel dus altijd in de magnetron ligt. En daar lag hij dus nog maar nu was het plastic gesmolten over het 2 laagse rekje ....
Ik de rekjes eruit gehaald en meteen maar het plastic eraf proberen te halen. Na nog 2 keer verwarmen is het er gelukkig allemaal afgegaan, maar poeh... ik ben zo blij dat er geen magnetron sterilisator met kolf of flessen inzat zeg! Gelukkig hebben we die al een tijdje niet meer nodig.
Afijn, een deksel minder een les rijker zal ik maar zeggen.

maandag 7 maart 2011

Update nummero zoveel?

Ja laatst werd gevraagd hoe het met me was, maar ik kon er even niet op antwoorden.
Bij tijd en wijle zit ik namelijk vol wrok en irritatie en kan er geen goed woord uitkomen. Dus ook een goed gesprek zit er dan niet in.
Maar eergisteren toch weer een goed gesprek kunnen voeren met Freddy en nu zit ik weer beter in mijn vel. Dus tijd voor een update.
1 feb. de laatste injectie gehad dus nu wordt het aftellen van dagen/weken? De hormonen mogen er weer uit, ik hoef het niet meer lang vol te houden en dan heb ik geen opvliegers meer, kan ik 's-nachts tenminste weer heerlijk onder de dekens kruipen en normaal warm worden, heb ik niet meer last van die onstabiele factor: mijn humeur.
Wellicht wagen we er een gebakje aan als het weer beter gaat, maar wanneer dat is, is natuurlijk nog niet te zeggen.

Maar het was een zware periode, dat kan ik je wel zeggen. Ik was mezelf niet. En een hoop dingen gingen door me heen zonder dat ik het wilde. Het gevoel dat je iemand wel wat kan aandoen bijvoorbeeld. Is heel normaal als diegene je ook iets heeft aangedaan. Maar een peuter van 2,5 hoort je niet zó ver tot waanzin te drijven toch? Natuurlijk is niet luisteren een kunst op die leeftijd, maar dat hoort erbij. En ik ben blij dat ik haar niks aan heb gedaan maar ik verlang naar het moment dat ik alles van me af kan laten glijden en mijn schouders op kan halen in plaats van in woede uit te barsten. Hannah vast ook wel ;)

Het is niet zo gegaan als ik had gehoopt dus. Het kwam ook wel een beetje rauw op mijn dak. Een gyn die je bij je ziekenhuisbed vertelt dat je weer de overgang in moet. Ik had me er liever op voorbereid, het van te voren geweten. Dan hadden we ook beter kunnen plannen want ik ben dus na de operatie gewoon nog een keer ongesteld geweest en met een beetje plannen had dat niet hoeven gebeuren.
Deze keer was alles zo mogelijk nog erger dan de eerste keer overgang. Alles was intenser en zwaarder. Ik werd depressief, kreeg migraine en mijn gevoelens gingen gewoon op en neer zonder dat ik er vat op had. Ik was écht mezelf niet meer en werd geleefd zonder dat ik zelf kon sturen. Dat was niet goed, niet voor mij, niet voor mijn relatie met Freddy en ook niet voor Hannah. Dus we zijn het er allemaal wel over eens dat dit gewoon de laatste keer moet zijn dat ik die behandeling onderga.

En wellicht betekend dat dat áls ik hierna niet alsnog zwanger raak het misschien helemaal niet meer gebeurd. Maar dit is het niet nog eens waard om door te gaan als we nog een kindje willen. Want je moet koesteren wat je al hebt en niet verlangen naar iets wat je uit elkaar kan drijven toch? En dat is toch wel even slikken. Gelukkig is het nog helemaal niet zover dat we deze beslissing gaan voelen om het maar zo te zeggen. Maar hij is al wel genomen en dat is maar goed ook. Nu alles nog vers in ons geheugen ligt zeg maar.

De thermometer met cycluskaart ligt weer klaar. Op die manier kan ik weer een beetje vat op mijn lijf krijgen. Wellicht een beetje vroeg, maar het voelt wel goed om te doen.

1 maart heb ik wel even een vreugdesprongetje gemaakt, ik hoefde geen injectie te zetten en dat was op zich al een stap de goede richting in.
Ik merk ook dat mijn interne thermostaat in normale toestand al een tandje lager staat. Dat komt uiteraard ook doordat ik minder schildkliermedicijnen ben gaan slikken. Maar het is ook wel heel fijn. De opvliegers zijn zeker minder. Zo heb ik de hele logeerkamer verbouwd met maar 1 opvlieger in plaats van een constante bijvoorbeeld.

Ik heb door deze periode de noodzaak opgevat om bezig te blijven. Ik moest wel want ik werd gek van mezelf en bezig blijven is dan een goede afleiding. Dus vandaar project logeerkamer bijvoorbeeld, al was het óók nodig. Het zorgt nu voor een grote rust in huis. Niet alleen in mijn hoofd. Het is makkelijker iets op te ruimen als de plek waar het hoort ook makkelijk bereikbaar is toch?

Nu ik rustig op mijn kont kan zitten ga ik foto's uitzoeken. En eens bedenken hoe en wat ik ze ga inplakken. Gebleven in 2006 heb ik nog heel wat jaren te gaan. Maar ik zal selectief zijn. Het is toch wel heel leuk om de pagina's door te bladeren met herinneringen. En nu ik daarvoor ook rust in mijn hoofd heb wil ik het afmaken ook.

vrijdag 4 maart 2011

Kast in de huiskamer...

was ook toe aan een opruimbeurt.
Ok het viel mee vergeleken de kast in de logeerkamer hoor.
Maar nu kan ik bijvoorbeeld de dozen boven in pakken zonder eerst de doos eronder eruit te moeten halen. En de tafelgrill en het qourmetstel staan nu bovenop de kast in de logeerkamer.

Zie hier de voor, tijdens en na de opruiming foto's.





De onderste twee planken zijn speelgoed. Die plank erboven is papier, en knutsel spullen voor mij (oa kaarten maken) en kaarten. Daarboven de borden en diverse dozen.
Bovenste plank is rechts medicijnen en de rest overig.
Ik denk dat ik hier wel tevreden mee ben ;)

donderdag 3 maart 2011

Operatie logeerkamer klaaaaaar

Hehe, dat was me een operatie wel zeg. Vooral omdat ik er meer bij heb gedaan dan alleen de logeerkamer. Maar ach het was de moeite waard.
Zie en vergelijk!







Achter dat gele kleed staan alle dozen voor onder andere MP en de box.
De poster van de zeehond vond ik op zolder en heb ik een mooi plekje gegeven.
Ik vind de indeling zo veel leuker!



Omdat ik de kast heb verplaatst was het nodig om alles eruit te halen. Ik heb meteen kans gezien om de indeling wat te veranderen. De cadeautjes liggen nu bovenin, weg van de grijpgrage handjes van Hannah.
De UFO's liggen nu niet meer op 1 plank maar ik heb een streven om het aantal niet groter te laten zijn dan 1 plank aan kan (goed he ;))
De naaimachine en blauwe doos staan nu beneden omdat ik wat dingen aan het repareren ben. Maar die passen er nog gewoon bij.

En? EN? E-N?! ik vind de missie geslaagd.