maandag 11 juli 2011

Nog even over mijn broer

Sinds gisteren zit het mij weer heel erg hoog en moet ik gewoon even wat kwijt.

Gisteren is in de kerk afgelezen dat de kerkenraad zich genoodzaakt voelt zijn lidmaatschap te beëindigen in verband met het zich niet bekeren na beoefening van de tucht. Kort gezegd kwam hij gewoon niet meer in de kerk en weigert dit nog te doen.

Hij heeft tegen mijn ouders ook eens gezegd: Ik weet wat God van mij vraagt maar ik weiger ernaar te leven, ik wil Hem gewoon niet meer in mijn leven hebben. Mijn broer heeft wat dat laatste betreft dan gewoon pech, want God is overal, ook al wil je het niet.

Het hamert er op zo'n moment allemaal weer extra in. In het dagelijks leven sluit je je ervoor af omdat er anders niks uit je handen komt. Je moet door, ook door de plannen voor ons nieuwe huis. Maar het feit dat hij geen contact met ons heeft, alleen op 'feestdagen' er is. Maar zelfs dan is hij er alleen van buiten, en van binnen sluit hij zich af. Hij vermijd gesprekken met de volwassenen en is druk in de weer met van alles en nog wat om maar niet stil te hoeven zitten. En meestal blijft hij maar een paar uurtjes.

Gisteren ook weer het besef wat een contrast het is met hoe het vroeger was. Hij was er altijd en smste of belde regelmatig. We spraken hem vaak en hij was overal bij betrokken en nu volkomen radiostilte.

Maar het doet extra zeer omdat er in dezelfde dienst dus ook gedoopt werd. Voor mij dubbel pijnlijk. Het zat me allemaal hoog. En dan zijn er ook nog mensen die onnadenkend zeggen dat het dan gelukkig wel vreugdevol is dat er nog gedoopt werd. Voor mij even niet sorry...
Ik heb mij er ook niet toe kunnen zetten de doopouders en familie te feliciteren omdat ik dat niet oprecht en vreugdevol kon. Ik heb ze nu een kaart gestuurd waarin ik het een beetje uitleg en het alsnog doe.

Maar ik heb gewoon pijn in mijn hart van alles.
Gelukkig hadden we dus een dominee en een ouderling uit een wijkgemeente die even met ons hebben staan praten na de dienst. Beiden begrepen heel goed hoe moeilijk het is om te blijven geloven in de doopbelofte als je kind/broer zo ver als mogelijk wil blijven van de God van die belofte. En toch moeten we blijven geloven dat God hem vasthoud, weet wat er in zijn hart is en ook met deze pijn een plan heeft.

Het is moeilijk om het weten te combineren met het voelen. Ik weet wat God beloofd heeft en dat Hij zich daar ook aan houd. Maar wanneer is deze marteling over? Ik heb nog steeds vertrouwen in God, écht, maar alleen in theorie zeg maar. En niet alleen in de situatie van mijn broer maar ook in onze situatie mbt het krijgen van kinderen. Ik blijf erbij, wist ik nu het antwoord maar vast dan kon ik verder, nu moet ik blijven wachten. En dat oefenen van geduld is het zwaarste wat er is.

Geen opmerkingen: