vrijdag 14 september 2012

Berichten verplaatst

Aan de trouwe lezers van dit blog.
Aangezien de berichten over een bijzonder moedig meisje eigenlijk thuishoren op haar eigen blog heb ik ze daar ook op gezet.
Uiteraard kan ik het commentaar wat er hier gegeven is niet meeverhuizen.
Maar dan weten jullie in elk geval op welk blog er de volgende keer een berichtje komt.

donderdag 13 september 2012

Gaat er nog iets vooruit?

Vandaag begon de dag eigenlijk best wel goed. Allemaal beter geslapen, Hannah vooral natuurlijk, en dan begin je je dag toch anders. Hannah geeft aan bijna geen pijn te hebben en daar wordt je dan uiteraard ook vrolijker van. Ze kan zichzelf ook aardig vermaken en dat vind ik heel knap van haar!
Maar toch was het na de lunch weer tijd om te gaan. Ze wordt al sip als je erover praat dus dat doen we zo min mogelijk. Nu was ze net blij gemaakt met haar nieuwe rolstoel dus de gedachte aan pijn werd snel weggedrukt. In het ziekenhuis kwamen we weer in de roze lift en eigenlijk nemen we alleen die lift maar. Toen we weer terug moesten waren we zelfs in staat om te wachten tot de roze er was maar dat hoefde niet.

Maar ja, als je dan aan de beurt bent dan is de lol er toch wel af. Niks ter wereld kan de pijn weg nemen en dan breekt je hart keer op keer. Ze weet wat er komt en toch blijft ze heel netjes liggen en meewerken. Maar vanmiddag moesten we haar toch wel heel goed vasthouden. Er was door zuster Thea te weinig zalf op de wond gedaan gisteren en daardoor was het gaas gaan vastplakken. Heel vervelend maar vooral heel pijnlijk. Uiteindelijk moest het gaas nat gemaakt worden om het los te krijgen. En toen ging het allemaal flink bloeden. Heel de tafel was nat van het water en het bloed. Maar nu kreeg ze een heel fijne slagroomzalf erop. Een flinke kwak en toen was de pijn ook snel over. Je zag de opluchting gewoon over haar gezicht schieten. Vandaag dan ook geen foto kunnen maken. Ze moest vastgehouden worden, getroost en de verbandwissel moest vooral snel gebeuren. Dan is een foto niet belangrijk meer. Maar de wond zag er in elk geval lelijk uit. Niet beter dan gisteren en al helemaal niet zo mooi als de laatste foto. Veel bloed en viezigheid. Dus de hoop is dat het morgen wél beter is. Dan zou er besloten kunnen worden om over te gaan op vette gazen ipv zalf. Dat kan sowieso langer blijven zitten en als de huid dan wél hersteld hoeft het gaas niet iedere keer vervangen te worden. Een stuk minder pijnlijk! Daarnaast zijn we de ziekenhuisbezoeken natuurlijk al lang zat dus een pauze in de dagelijkse martelingen is mooi meegenomen. Terug naar Hannah. Zodra ze weer goed en ingepakt en wel in de stoel zat wilde eigenlijk het liefste weg. Toen kon ze wel honderd-uit praten over van alles om het maar snel weer te vergeten. En onderweg naar huis hebben we lekker nog chocolademelk gedronken om de moed van onze kanjer te vieren. Want een kanjer dat is het! Van de zuster heeft ze vandaag verband en gaten-panty meegekregen om de pop mee te verbinden. Dat hebben we vandaag natuurlijk gedaan en dit is het resultaat. Morgen neemt ze pop mee om aan de zusters te laten zien.


De rolstoel is trouwens een groot succes. Voor hij bezorgd was had ze het er al over dat je dan met je handen aan de wielen kan draaien en dat je zelf dan kan rijden. Ze is ook helemaal enthousiast en kan geen moment stilzitten als ze er in zit. Ze zit constant te draaien aan de wielen en wil het liefst zelfs rijden. Nu gaat dat nog een beetje traag aangezien haar armen er een beetje kort voor zijn, maar als je even niet oplet zit ze al bij de deur van opa en oma terwijl ze eigenlijk aan tafel moest zijn... Voor nu ligt ze lekker te slapen. Nu we de babyfoon beneden hebben staan kunnen we weer horen hoe ze zichzelf in slaap kletst/zingt. Vanavond was haar zeehond knuffel de klos. Hij was ziek en moest steeds spugen: ga maar even spugen, bleeeegh. En dat een aantal keer. Dat is dan toch wel weer hilarisch, en met een lach verwerk je de traumatische dingen beter toch?

woensdag 12 september 2012

Weer een dag voorbij

Vandaag begon met de nacht. Hannah schrok van een mug, een keer of twee. Moest plassen, een keer of drie... Dus echt diep slapen deden we niet. En dat in combinatie met het vele sjouwen, heen en weer reizen naar het ziekenhuis én gewoon de situatie op zich zorgt ervoor dat we een beetje hebben uitgeslapen. Een beetje, want écht helpen doet het natuurlijk niet. Maar het positieve was wel dat ze geen pijn had. Dat heeft ze alleen tijdens het staan, dan zwelt het een beetje op, trekt het gewicht aan de huid etc. Dus naar de wc gaan is geen leuke actie. Maar helaas moet het vaak zat. Dan merk je pas hoe vaak he, als je haar tillen moet. Het heen en weer rijden in de buggy of bugsy zoals we hem nu noemen, het heen en weer rijden in dat ding is niet makkelijk. Hij heeft al een handleiding en stop daar dan nog 20 kilo in en dan heb je een onhandelbaar iets. Gelukkig komt morgen de rolstoel die we maandag hadden besteld en dan zal het rijden van Hannah sneller en gemakkelijker gaan. En waarschijnlijk overleeft de buggy het niet trouwens. En dan het ziekenhuis bezoek. Niet één van de favoriete onderwerpen om over te praten. En als je het Hannah vraagt zegt ze ook, het was wel een leuke dag (dus niet over enthousiast ook) maar het ziekenhuis vind ik niet leuk. Vandaag hadden we niet de gezellige zuster Inge (die moest waarschijnlijk herstellen van het knijpen in haar hand van gisteren). Vandaag hadden we zuster Thea, en die kan dr niks van. Wat een geklungel en gekluns zeg! Ik had het beter zelf kunnen doen, maar ik was druk met het vasthouden van Hannah en haar troosten uiteraard. Vandaag ook geen foto gemaakt. Het zag er niet zo mooi uit als gisteren, maar eerder erger. Meer nep huid die los was gekomen en meer bloed. Het deed even goed zeer. En dat zal nog wel even zo blijven helaas. Het zag er dus niet zo heel erg goed uit. We hadden gehoopt dat ze vandaag verband zou krijgen wat een dag of twee kon blijven zitten. Maar helaas, morgen en vrijdag weer terugkomen. Dan proberen ze of er vrijdag een verband geplaatst kan worden wat langer kan blijven zitten, ook om de huid wat meer rust te geven. Laten we hopen dat de huid inderdaad zover vooruit gaat dat we na vrijdag weer even rust hebben. Vanavond was ze weer helemaal gesloopt. Moe moe en nog eens moe, terwijl ze niet eens veel gedaan heeft, uiteraard. Ze heeft ook minder zetpillen gehad vandaag en op zich ging dat wel goed. Nu vanavond toch wel gegeven zodat ze in ieder geval lekker kan slapen. De babyfoon staat weer in haar kamer en tot nu toe is het lekker stil.

dinsdag 11 september 2012

Vandaag begon met een slechte nacht

En zo is het maar net. Het begon gisteravond al. Nadat ik mijn blog koud online had staan hoorde ik haar huilen. Het deed heel erg zeer en ze had geroepen maar ik kwam niet! (tijd om even de babyfoon op te zoeken dus) Ze voelde aardig warm aan en ze lag maar te woelen en te doen, en kon gewoon niet slapen. Ze wist niet of ze het nu warm of koud had, moest plassen of niet, helemaal overmand door de pijn. Ik heb haar nog een zetpil gegeven en na een wc bezoek en bekertje water ging ze slapen. Vervolgens heeft ze ons vannacht nog een paar keer wakker gehouden omdat het gewoon zeer deed, ze niet lekker lag of omdat ze gewoon moest plassen. Uiteindelijk was ze om zeven uur wakker en wilde ze niet meer in bed blijven. Aangekleed, zetpil erin en ontbeten. Na het ontbijt hebben we Hannah aan een filmpje gezet en ben ik de stad in gegaan voor een reserve voorraad zetpillen, kniekousen ipv sokken, en eventueel een losse trainingsbroek met brede pijpen. Dat laatste heb ik niet gevonden, wel boxers ipv onderbroeken die gaan namelijk een stuk makkelijker over haar been. Na de lunch was het helaas al weer tijd om naar Groningen te rijden. Onderweg werd er wat heen en weer geklets maar niet over het wisselen van het verband. In het ziekenhuis werd Hannah al wat drukker en in de behandelkamer was het ineens stil. Toen zuster Inge binnen kwam betrok haar gezicht al. Het verschonen was net als gisteren pijnlijk, maar omdat de zalf nu een 'nep'huidje (bruin/groen) heeft gevormd is dat deel minder pijnlijk en is de pijn ook snel weer weg. De dokter heeft uitgelegd dat als Hannah haar been teveel gebruikt/beweegt verschuift het verband en trekt het nephuidje eraf (de rode plekken).

Positief is dat de huid ging bloeden dus de doorbloeding eronder is nog goed. Dat zal het herstel ook bevorderen. Hannah heeft wederom zalf erop gekregen maar de zuster smeerde het uit op een gaasverband en deed het daarna op de huid. Op die manier is het minder martelend. Alles is weer ingepakt en toen mochten we weer naar huis. Vandaag mocht Hannah weer wat meenemen voor haar moed, dit keer mocht ze kiezen en heeft ze een ringetje en een boekje gekozen. Zelf hebben we een armbandje gekocht waar ze iedere ziekenhuisdag een bedeltje op mag doen. Ze heeft er nu al drie.

Je staat versteld hoe sterk en veerkrachtig zo'n kind van 4 eigenlijk is. Ze heeft uiteraard gehuild en was heel verdrietig. Maar omdat het zeer deed mocht ze zuster Inge knijpen en dat heeft ze dan ook gedaan. Onderweg naar huis deed het al veel minder zeer dan gisteren en vanavond ook. Goede hoop op een goede nachtrust, duimen jullie mee?

maandag 10 september 2012

Vandaag was geen fijne dag

En dat dekt de lading wel eigenlijk. Vannacht had Hannah goed geslapen. Gisteravond was ze al weer in bed voor wij doorhadden dat ze naar de wc ging. En negen van de tien keer was ze al opgestaan voor wij wisten dat ze ergens heen wilde. Geen pijn dankzij de zetpillen zorgde ervoor dat ze dus ook niet doorhad dat ze voorzichtig moest zijn. Gisteravond was het verband nog verder naar beneden gezakt en daardoor moesten we er aan de bovenkant nog een stukje zalf, gaas en verband op doen. Bij het opstaan geen moeilijkheden meer in de trant van help eens mama? Terwijl ik probeerde ontbijt klaar te maken. Ze liet zich al aardig bedienen. Wel doorgegaan met de zetpillen omdat ze in de middag naar het ziekenhuis moest. In het ziekenhuis begon Hannah hem al te knijpen. Bent u hier al eens geweest? Nee. Heeft u wel eens zo'n dokter gezien? Nee nog nooit. Ik vind het eng, ik wil niet. En nog meer van dat soort zinnen. Ze was gelukkig snel aan de beurt en toen begon de ellende. Het verband moest eraf en toen kon je goed zien waar het wondvocht vandaan kwam. Een aantal grote blaren waren open geknapt en daar zat allemaal viezigheid. De zuster ging wassen met zeep en boende de hele huid schoon. Ik kreeg er alleen al tranen van in mijn ogen om het te zien. Hannah werd eerst bleek en begon toen te gillen tot ze rood zag. Niet alleen op dr been maar ook in dr gezicht zag ze rood.

Het prikte en deed verschrikkelijk zeer. Maar toen kwam de volgende kwelling: de zalf. Waar er gisteren nog kapotte huid lag om de pijn op te vangen, is er nu helemaal niks tussen het been en de zalf. Dus die bijt als een gek. Volgende lading schreeuwen uiteraard. Het is maar goed dat ze nog geen scheldwoorden kent... Maar ondanks de pijn en het huilen luisterde Hannah goed. Het verband moest door haar onderbroekje en om haar buik en weer terug. Toen moest er nog een soort gaaskous overheen, ook over haar buik. Ze moest dus even staan om dat te doen en ze werkte goed mee. Ze luisterde ook goed naar de uitleg en begreep alles wel. Zo knap van haar! Onderweg naar huis werkte de zetpil nog. Even gestopt bij de MC voor een lekker ijsje. Het been prikte nog wel en toen ze even in slaap viel lag ze te trekken met dat been. Maar toen we thuis waren begon de pijnstilling uit te werken en zat ze niet lekker meer, wilde in de buggy, uit de buggy, op de bank, op schoot. Ze zat gewoon niet lekker meer. Dus hup weer een zetpil erin en nog even Nemo uitgekeken.


Nu ligt ze lekker te slapen. Een opgerolde deken onder haar been zodat hij niet recht hoeft te liggen. Fijn om te weten dat ze nu slaapt, en hopen en bidden dat ze goed mag blijven slapen vannacht. De zetpillen liggen al in de aanslag... De diagnose of het 2e of 3e graads is is niet genoemd. Erg duidelijk is het ook niet omdat nu dus alles zeer doet op die plek. Maar omdat het wel allemaal rood ziet vermoed ik toch 2e graads. Ze moet nu morgen en overmorgen terugkomen voor eenzelfde verbandwissel. De huid had het vandaag hard te verduren, eerst de kapotte huid eraf geschrobd en dan is er niks meer van over. Morgen zal de huid waarschijnlijk al een beschermlaagje gevormd hebben zodat het minder pijnlijk is. Maar Hannah zal het vanzelf wel ervaren. De hoop is dat het woensdag zover gevormd is dat er volstaan kan worden met vette gaas ipv de zalf. Dat mag dan 2 dagen blijven zitten. En als ik goed oplet of iemand meeneem die het verwisselen kan dan kunnen we om en om het thuis doen en in het ziekenhuis. Zodat we niet elke keer naar Groningen hoeven. Normaal geneest een brandwond binnen 2 weken. Dan is het dicht zeg maar, dan kunnen er nog wel hier en daar kleine plekjes zijn. We hopen op het beste, maar houden rekening met het ergste. We hebben een rolstoel voor haar besteld en hopen dat die morgen bezorgd wordt. Ze mag in principe naar school, is ook goed voor de afleiding, maar dan moet ze op de wc geholpen worden en dat zie ik de juf niet doen. Die heeft nog 25 andere leerlingen én daarvan zijn er zeker 10 nieuw op school (groep 1). De afgelopen week leek het niet alsof ze al een beetje structuur had dus we laten haar gewoon thuis. Ze mag dus wel een klein stukje lopen om bijvoorbeeld naar de rolstoel te komen of de wc etc. Maar verder moet ze blijven zitten. Ze mag niet: zelf opstaan, zelf naar de wc, zelf uit/aankleden. Alles om te voorkomen dat het verband gaat verschuiven. Omdat het op het bovenbeen zit gebeurd dat snel genoeg helaas. Dus... vandaag was geen leuke dag. En morgen zal het ook niet halen in de top tien denk ik...

zondag 9 september 2012

Het 'genot' van een kopje thee werd een bezoek aan de EHBO

Vanmorgen zaten we zoals altijd met z'n allen aan tafel te ontbijten.
Een hoop gekeuvel en gedoe altijd en super gezellig.

Hannah zat naast Oma en die was voor haar een kopje thee aan het inschenken voor Hannah en Sem. Sem zat met zijn hand boven zijn beker een beetje te blazen. De thee was nog heet en er moest nog koud water bij. Oma wilde net zeggen dat dat niet slim was toen Hannah het ook deed en zo de beker omstootte.
De thee ging over haar linkerbeen.

We hebben haar been meteen onder de kraan gehouden en zeker een halfuur gekoeld met lauw water. Uiteindelijk lag ze helemaal te bibberen en toen zijn we in de auto gestapt en naar het ziekenhuis in Assen gereden. Onderweg een natte theedoek erop en die nat gehouden zodat het niet vastplakte.

Ze heeft uiteindelijk 4% verbrand (een plek van 25 bij 15 cm ongeveer) bovenop haar linkerbeen. Een kleine plek op haar enkel en linkerhand en een blaar op haar linker ringvinger. Dikke laag zalf erop, vette watten, steriel gaas en verband eromheen.
Morgen moeten we om 2 uur in het Brandwondencentrum van het Martini-ziekenhuis in Groningen zijn.

Hannah was heel erg flink, tijdens het koelen heeft ze uiteraard gehuild en gegild en niks was goed. We hebben gezongen, geknuffeld en haar knuffelhond gehaald. Toen de kraan uitging heeft ze niet meer gehuild. Wel een beetje sip gekeken toen er iets gebeurde waar ze geen controle over had. Maar zolang we alles duidelijk uitlegden was het goed. De dokter mocht gewoon aan haar been zitten en voelen en ze heeft zelfs gezien hoe het been er nu uit ziet en dat is niet mooi!

Het verband schuift en beweegt wel door de dikke laag zalf dus ze moet heel erg stil zitten. Dankzij de zetpil kan ze in elk geval nog lachen en zegt ze dat het niet zeer doet. Ze ligt nu op de bank met Sem en Matthias naar Winnie the Pooh te kijken. En we zien wel hoe het loopt nu.



donderdag 9 augustus 2012

Vervolg van dieet

Afgelopen maandag had ik mij gewogen en gemeten. 70 kg en een taille van 88 cm. Nu riep ik toen al dat ik het liefste terug wil naar mijn metingen van voor de zwangerschap en dat is dus al 5 jaar geleden! Toen was het 65 kg en 80 cm. Maar dat ga ik waarschijnlijk niet halen als ik door blijf gaan met hardlopen, want spieren wegen tenslotte meer dan vetweefsel. Maar vanmorgen gewogen en gemeten: 68,6 kg en een taille van 84 cm. En dan ben ik ook nog ongesteld geworden wat normaal resulteert in meer gewicht en omvang. Niet veel verschil vergeleken het verschil van mijn moeder maar ik ben dus al op de helft en zij niet ;) Nu heb ik deze week dus geen km hardgelopen ik heb alleen elke dag buikspieroefeningen gedaan. En dat in combinatie met het sapdieet zal wel wat geholpen hebben. Nu heb ik mijn dieet van voor het sappen aangepast. We gaan niet meer door met fulltime sappen. Smorgens een fruitjuice tussendoor een rijstwafel met pindakaas smiddags groente zoals ik het gewend was: als salade of geroerbakt oid tussendoor fruit en 'savonds avondeten met groente en vlees. Eens kijken of dat me nog dichter bij het gewenste resultaat brengt, en anders maar niet. Ik wil in elk geval mijn buik wat strakker krijgen en dat lukt zo al aardig!

dinsdag 7 augustus 2012

Joke sapt

Jaja, net als mijn moeder ben ik ook aan het sappen. (haar blog staat in de lijst met blogs die ik volg) Ik volg al een hele tijd een gezonder dieet en voel me daar stukken beter bij, maar wilde nu een stapje verder. Ok ík hoef niks af te vallen. Die laatste 5 kilo's zou ik wel fijn vinden maar is optioneel. Ik begon dus met betere vezels te eten. Geen fijn volkoren of tarwebrood meer maar grof/donker volkoren. Minder koekjes, en vooral GEEN SUIKER. Ok dat laatste is in sommige gevallen wel wat lastig, maar geen snoepjes, maximaal 1 glas limonade per dag en verder kruidenthee en water (dat was ik al gewend). Veel meer groente eten. Uiteindelijk zag mijn dag er zo uit: 'smorgens een bakje yoghurt met een handje cruesli of muesli. Liefst zonder rozijnen en al helemaal zonder suiker. Ik deed er dan nog een schepje vitC poeder bij. Een kopje groene thee erbij. Tussendoor groene thee en water en 1 koekje. Liefst natuurlijk een kaakje oid. 'smiddags een bord vol groente. Als rauwe salade of geroerbakt. Meestal met een appel erdoor voor de smaak. 1 grofvolkoren boterham met pindakaas. Dit heeft namelijk geen toegevoegde suikers en vind ik toch nog heel lekker. Een beker geitenmelk en een beker thee. Tussendoor een bakje yoghurt met fruit en vitC poeder en thee en water. 'savonds gewoon avondeten maar minder aardappels en meer groente. In de avond nog een bakje nootjes, of een handje zoute chips, warme anijsmelk, thee en 1 glas limonade. Zodra ik hier vanaf week voelde ik mij slomer en minder geconcentreerd. Dus na een weekend met bijvoorbeeld taart of ander brood moest ik het maandag bezuren. Daar komt dat maandag gevoel vandaan! Ik ben er ook bij gaan hardlopen, 3 keer in de week. En hoewel ik in het begin echt een dag moest bijkomen mis ik de bewing nu ook op de dagen dat ik niet hardloop. Maar toen kwam ik via internet op deze site: http://www.fatsickandnearlydead.com/ Het gaat over een man die 60 dagen alleen maar groente en fruit gedronken heeft. En later alleen maar groente en fruit ging eten toegevoegd met noten en zaden. Hij is er niet alleen flink mee afgevallen maar heeft ook een heleboel medicijnen vaarwel kunnen zeggen. Dat leek mij ook wel wat. Al die afvalstoffen uit mijn lijf en mij helemaal gezond gaan voelen. En daar zijn we nu mee bezig. We zijn nu aan het einde van dag 2. De sappen zijn soms te smerig voor woorden maar we gaan nu ipv een van de plans van de site, eigen sappen samen stellen. Ik heb vandaag 2 keer écht trek gehad en dat was beide keren toen het sap tijd was. Het enige nadeel van dit sappen is dat brood gewoon goedkoper is dan groente en fruit... dus het zal zeker in de papieren lopen. Nu die groentetuin dus maar eens goed onder handen nemen.

dinsdag 8 mei 2012

Winnie voelt zich thuis

Weer eens een berichtje over Winnie. Het is al weer even geleden dat we hier zijn komen wonen en elke keer moest hij een nieuw plekje zich eigen maken. Eerst waren het de stapel dozen in de huiskamer van (O)ma en (O)pa. Maar daar lag hij niet alleen, de poezen lagen daar ook dus echt eigen was het niet. Dus toen daar een keer een lege krat stond heeft hij zichzelf opgesloten in die krat, dan lag hij tenminste alleen. Want hij houd van krappe ruimtes ;) Ondertussen werd er in onze huiskamer het een en ander afgemaakt en kon hij eindelijk op zijn normale plekkie eten: In onze keuken! Niet dat hij dat dan alleen doet, de meiden komen regelmatig langs maar meestal eet alleen Winnie hier: Toen de keuken af was hebben we vensterbanken gemaakt en gordijnen. Het ideale plekje voor een kat is tenslotte in de vensterbank áchter het gordijn. Dag of nacht: En toen was er eindelijk plek voor zijn eigen vertrouwde bakkie met sabbelstof: Dat heerlijke plekkie was helaas niet van lange duur aangezien zijn baasje besloot dat de bekleding gewassen moest worden. Toen zag ze de grote schimmelplek onderaan de bak en ging hij linea recta de kliko in met hoes en al.... Het arme beest wilde op iets liggen en liefst in de vensterbank.... Maar ergens anders mocht ook: Op een theedoek in de vensterbank, in de poppenwagen, verstopt op de hocker onder een tafeltje, op de stapel boeken boven Freddy zijn bureau. Het was het allemaal nét niet. Dus heb ik een nieuwe bak gekocht bij de kringloop. Een mooi kussen gemaakt van stukje pijp van een spijkerbroek en voila: Hij slaapt weer als een os!

zondag 22 april 2012

Joke blogt

Zo heet mijn blog dan, maar er wordt amper wat geplaatst en dan is deze titel ook een beetje overdreven. Eens kijken of ik daar wat verandering in kan brengen. Ik kan natuurlijk elke dag gaan wauwelen over wat ik beleef enzo. En misschien zijn er mensen die dat interessant vinden om te lezen, ik hoor tenminste dat er genoeg mensen zijn die daarmee verdienen. Als ik maar half zo interessant was he... Maar ik kan er ook wat meer inhoud aan geven natuurlijk. Of diepgang, als je dat woord liever gebruikt. Vandaag is het zondag. Dus ben ik 2 keer naar de kerk geweest. Dat klinkt als best wel standaard en dat is het ook en eigenlijk is dat gevoel van gewoonte natuurlijk helemaal niet goed. Soms kijk ik meer uit naar de reis ernaartoe en naar huis omdat ik dan kan lezen of haken in de auto. We moeten tenslotte een drie kwartier in de auto zitten. Maar vanmiddag ging de preek over zondag 44. Niet dat ik het daarover wilde hebben. Maar de volgende zondag is 45 en dat is meteen het begin van een nieuw hoofdstuk in de Heidelbergse Catechismus. Daar wordt dan volgende Zondag over gepreekt. En ik bedacht me dat aangezien we nu toch aan een nieuw hoofdstuk beginnen ik wel mee kan doen in de voorbereiding. Ik wil al een tijdje meer Bijbeltijd in mijn drukke rooster inpassen. Niet dat ik veel doe, ik probeer te doen alsof ik wat doe. En dus is dat inpassen niet zo moeilijk maar het doen des te moeilijker. Een extra stimulans als je dus mee kan liften op een begin van een nieuw hoofdstuk. Ik heb hier in de boekenkast een serie staan die de Catechismus behandeld dus dat is wel een goeie hulp erbij. Dus ik bedacht me dat als ik elke dag nu een Bijbeltekst lees die aangehaald wordt in de betreffende zondag dat ik me op die manier kon voorbereiden op de preek van aankomende Zondag. En wellicht onthoud ik die zondagen net zoals de bedoeling was tijdens de Catechesatie.... Genoeg bla bla. Ik hoop dat ik duidelijk was. En ik hoop dat ik op deze manier weer een beetje meer Bijbeltijd kan inpassen. Want achteraf gezien mis ik dat al een tijdje. Dom toch?

maandag 6 februari 2012

Een dag uit het leven van...

... mij. Of je zou het een soort update kunnen noemen natuurlijk.

Gisteren ongesteld geworden dus vandaar dat ik vandaag zoveel mogelijk blijf zitten. Het verschilt per keer of ik de eerste of tweede dag uit de running ben. En dit keer is het dus de tweede dag.
Kom ik direct bij het feit dat het met mijn vruchtbaarheid dus ook nog niet snor zit. Dat was denk ik wel duidelijk? Hannah wordt over 2 mnd 4 dus het is al weer even geleden dat we weer begonnen met denken aan het zwanger worden zeg maar.
Het is voor mij nu wel iets makkelijker om er afstand van te nemen. Ik probeer nuchter te blijven maar toch is het iedere maand nog een teleurstelling.
Tijd voor een bezoek aan de gyn dus. Vandaag maar even bellen naar Leeuwarden (schrijft het op de checklist)

Met de bijnier zit het ook nog niet snor. Heb een afspraak gehad bij de endocrinoloog in Heerenveen en die veegde de hele behandelmethode van onze huidige internist van tafel. Beetje jammer, ik had zo de hoop dat zij een beetje verstand van zaken had, maar helaas. De tweede keer vertelde ik dat mijn klachten alleen maar erger werden en toen zei ze dat zij het ook niet wist maar het lag in ieder geval niet aan de schildklier of bijnier. Volgens haar dan.
Maar sindsdien ben ik meer vitC gaan nemen, écht op tijd naar bed gegaan (met 1 a 2 keer wat later) en soms een middagdut. Dat scheelt een hoop. Minder suiker doe ik al een tijdje, ik snoep suikervrij en neem ook op brood andere dingen. Verder gewoon rustig aan doen als het moet, en doorwerken om iets af te krijgen. Want een lange checklist is ook niet goed voor de zenuwen toch?
Maar mijn aldosteron blijft te hoog en daar baal ik van. Dus nog even een afspraak maken bij een arts die wél verstand heeft van bijnieren (schrijft ook op de checklist). En ik moet deze week ook nog even mijn waardes van de schildklier opnieuw laten prikken (checklist).

Afgelopen week er achter gekomen dat plasma doneren in Friesland lastiger is dan gedacht. De dichtstbijzijnde afname plek is Oosterwolde, maar daar doen ze geen plasma. Dan wordt het Heerenveen. Daar ga ik niet alleen voor de plasma heen, hoe graag ik ook donor ben. Het is toch al gauw een half uur tot 40 min rijden. Als ik er tóch moet zijn dan zou ik het wel kunnen combineren maar de afname zelf kan ook wel een uur duren. Dus dat wil ook niet zomaar. Dus het zou zo maar kunnen dat ik moet wachten tot hier dichtbij een afname plaats komt voor Plasma...

Het wonen in Appelscha bevalt ons allemaal súper. Prachtig hier met mist, zon, ijs of SNEEUW! Afgelopen week is er 20 cm sneeuw gevallen om nog maar niet te spreken van een dichtgevroren greppel. Soms is kinderplezier zo simpel en dat maakt een mens gelukkig. We vallen weer lekker terug in onze ouderwetse gewoontes en ritme's zei het hier en daar aangepast aan de nieuwe woonsituatie. We blijven mensen dus ook hier en daar een meningsverschil hoort erbij.
Wat vooral goed is, is de rust en regelmaat. Iedereen een eigen slaapkamer en genoeg ogen en oren om overal problemen te kunnen voorkomen. Geeft ook rust voor de ouders die niet overal bij hoeven te zijn.
De kinderen doen het goed op school en die niet op school zitten zouden willen dat het wél zo was ;)

Dan wat anders. We (en dat is Oma, Arike en Joke) zijn van plan een stoffenwinkel te runnen in Appelscha. We hebben een mooi pand op het oog in het nieuwe winkelcentrum. We hebben contact gehad met de mannen van Stoffenkraam.nl. Zij kunnen ons helpen met het opstarten, inrichten en inkopen van de winkel. We hoeven ons niet druk te maken over welke leveranciers en welke stoffen dat regelen zij wel. We hebben er zin in! Want dat is wat er nog miste in deze mooie woonplaats. Nu nog 'even' een lening afsluiten voor ons deel van de inbreng en hopelijk kunnen we dan snel beginnen met het verkopen!

Dan nog mijn niet haren wassen project. Gaat best goed sinds ik mijn haar kort heb. Goed kammen en af en toe alleen nat wassen (zonder zeep oid) gaat goed. Ik zorg dat ik op momenten dat ik representatief moet zijn, wel schone haren heb. En als ik wil dat het goed zit moet ik het dus de dag ervoor wassen. Ik was het niet meer met schampoo maar met marseillezeep. Ik heb gemerkt dat ik van shampoo pukkels op mijn rug krijg. En hiermee gaat het goed. Ik gebruik appelazijn als conditioner en daar wordt mijn haar mooi glad van. Het voelt dikker en stugger aan dan ik in tijden gevoeld heb. Hoewel het nu wel statisch is door het koude weer.

Over koud weer gesproken. Dankzij die lage temperaturen hier dus bevroren leidingen. Geen warm water boven en zelfs een verwarming die het niet deed. Maar nu is de loodgieter er dus het komt wel goed. Nu nog even bedenken hoe we dat gaan voorkomen de volgende keer. Het blijft nog wel even koud en dan hebben we het zo weer. De leidingen lopen namelijk onder de punt van het dak door waar we ook alle spullen opslaan. Niet echt warm daar dus, maar ook slecht te verwarmen. Dat kost ons misschien nog wel wat hoofdbrekens..

Nou dat is het voor nu even hoor, genoeg gewauwel ;)