vrijdag 14 september 2012

Berichten verplaatst

Aan de trouwe lezers van dit blog.
Aangezien de berichten over een bijzonder moedig meisje eigenlijk thuishoren op haar eigen blog heb ik ze daar ook op gezet.
Uiteraard kan ik het commentaar wat er hier gegeven is niet meeverhuizen.
Maar dan weten jullie in elk geval op welk blog er de volgende keer een berichtje komt.

donderdag 13 september 2012

Gaat er nog iets vooruit?

Vandaag begon de dag eigenlijk best wel goed. Allemaal beter geslapen, Hannah vooral natuurlijk, en dan begin je je dag toch anders. Hannah geeft aan bijna geen pijn te hebben en daar wordt je dan uiteraard ook vrolijker van. Ze kan zichzelf ook aardig vermaken en dat vind ik heel knap van haar!
Maar toch was het na de lunch weer tijd om te gaan. Ze wordt al sip als je erover praat dus dat doen we zo min mogelijk. Nu was ze net blij gemaakt met haar nieuwe rolstoel dus de gedachte aan pijn werd snel weggedrukt. In het ziekenhuis kwamen we weer in de roze lift en eigenlijk nemen we alleen die lift maar. Toen we weer terug moesten waren we zelfs in staat om te wachten tot de roze er was maar dat hoefde niet.

Maar ja, als je dan aan de beurt bent dan is de lol er toch wel af. Niks ter wereld kan de pijn weg nemen en dan breekt je hart keer op keer. Ze weet wat er komt en toch blijft ze heel netjes liggen en meewerken. Maar vanmiddag moesten we haar toch wel heel goed vasthouden. Er was door zuster Thea te weinig zalf op de wond gedaan gisteren en daardoor was het gaas gaan vastplakken. Heel vervelend maar vooral heel pijnlijk. Uiteindelijk moest het gaas nat gemaakt worden om het los te krijgen. En toen ging het allemaal flink bloeden. Heel de tafel was nat van het water en het bloed. Maar nu kreeg ze een heel fijne slagroomzalf erop. Een flinke kwak en toen was de pijn ook snel over. Je zag de opluchting gewoon over haar gezicht schieten. Vandaag dan ook geen foto kunnen maken. Ze moest vastgehouden worden, getroost en de verbandwissel moest vooral snel gebeuren. Dan is een foto niet belangrijk meer. Maar de wond zag er in elk geval lelijk uit. Niet beter dan gisteren en al helemaal niet zo mooi als de laatste foto. Veel bloed en viezigheid. Dus de hoop is dat het morgen wél beter is. Dan zou er besloten kunnen worden om over te gaan op vette gazen ipv zalf. Dat kan sowieso langer blijven zitten en als de huid dan wél hersteld hoeft het gaas niet iedere keer vervangen te worden. Een stuk minder pijnlijk! Daarnaast zijn we de ziekenhuisbezoeken natuurlijk al lang zat dus een pauze in de dagelijkse martelingen is mooi meegenomen. Terug naar Hannah. Zodra ze weer goed en ingepakt en wel in de stoel zat wilde eigenlijk het liefste weg. Toen kon ze wel honderd-uit praten over van alles om het maar snel weer te vergeten. En onderweg naar huis hebben we lekker nog chocolademelk gedronken om de moed van onze kanjer te vieren. Want een kanjer dat is het! Van de zuster heeft ze vandaag verband en gaten-panty meegekregen om de pop mee te verbinden. Dat hebben we vandaag natuurlijk gedaan en dit is het resultaat. Morgen neemt ze pop mee om aan de zusters te laten zien.


De rolstoel is trouwens een groot succes. Voor hij bezorgd was had ze het er al over dat je dan met je handen aan de wielen kan draaien en dat je zelf dan kan rijden. Ze is ook helemaal enthousiast en kan geen moment stilzitten als ze er in zit. Ze zit constant te draaien aan de wielen en wil het liefst zelfs rijden. Nu gaat dat nog een beetje traag aangezien haar armen er een beetje kort voor zijn, maar als je even niet oplet zit ze al bij de deur van opa en oma terwijl ze eigenlijk aan tafel moest zijn... Voor nu ligt ze lekker te slapen. Nu we de babyfoon beneden hebben staan kunnen we weer horen hoe ze zichzelf in slaap kletst/zingt. Vanavond was haar zeehond knuffel de klos. Hij was ziek en moest steeds spugen: ga maar even spugen, bleeeegh. En dat een aantal keer. Dat is dan toch wel weer hilarisch, en met een lach verwerk je de traumatische dingen beter toch?

woensdag 12 september 2012

Weer een dag voorbij

Vandaag begon met de nacht. Hannah schrok van een mug, een keer of twee. Moest plassen, een keer of drie... Dus echt diep slapen deden we niet. En dat in combinatie met het vele sjouwen, heen en weer reizen naar het ziekenhuis én gewoon de situatie op zich zorgt ervoor dat we een beetje hebben uitgeslapen. Een beetje, want écht helpen doet het natuurlijk niet. Maar het positieve was wel dat ze geen pijn had. Dat heeft ze alleen tijdens het staan, dan zwelt het een beetje op, trekt het gewicht aan de huid etc. Dus naar de wc gaan is geen leuke actie. Maar helaas moet het vaak zat. Dan merk je pas hoe vaak he, als je haar tillen moet. Het heen en weer rijden in de buggy of bugsy zoals we hem nu noemen, het heen en weer rijden in dat ding is niet makkelijk. Hij heeft al een handleiding en stop daar dan nog 20 kilo in en dan heb je een onhandelbaar iets. Gelukkig komt morgen de rolstoel die we maandag hadden besteld en dan zal het rijden van Hannah sneller en gemakkelijker gaan. En waarschijnlijk overleeft de buggy het niet trouwens. En dan het ziekenhuis bezoek. Niet één van de favoriete onderwerpen om over te praten. En als je het Hannah vraagt zegt ze ook, het was wel een leuke dag (dus niet over enthousiast ook) maar het ziekenhuis vind ik niet leuk. Vandaag hadden we niet de gezellige zuster Inge (die moest waarschijnlijk herstellen van het knijpen in haar hand van gisteren). Vandaag hadden we zuster Thea, en die kan dr niks van. Wat een geklungel en gekluns zeg! Ik had het beter zelf kunnen doen, maar ik was druk met het vasthouden van Hannah en haar troosten uiteraard. Vandaag ook geen foto gemaakt. Het zag er niet zo mooi uit als gisteren, maar eerder erger. Meer nep huid die los was gekomen en meer bloed. Het deed even goed zeer. En dat zal nog wel even zo blijven helaas. Het zag er dus niet zo heel erg goed uit. We hadden gehoopt dat ze vandaag verband zou krijgen wat een dag of twee kon blijven zitten. Maar helaas, morgen en vrijdag weer terugkomen. Dan proberen ze of er vrijdag een verband geplaatst kan worden wat langer kan blijven zitten, ook om de huid wat meer rust te geven. Laten we hopen dat de huid inderdaad zover vooruit gaat dat we na vrijdag weer even rust hebben. Vanavond was ze weer helemaal gesloopt. Moe moe en nog eens moe, terwijl ze niet eens veel gedaan heeft, uiteraard. Ze heeft ook minder zetpillen gehad vandaag en op zich ging dat wel goed. Nu vanavond toch wel gegeven zodat ze in ieder geval lekker kan slapen. De babyfoon staat weer in haar kamer en tot nu toe is het lekker stil.

dinsdag 11 september 2012

Vandaag begon met een slechte nacht

En zo is het maar net. Het begon gisteravond al. Nadat ik mijn blog koud online had staan hoorde ik haar huilen. Het deed heel erg zeer en ze had geroepen maar ik kwam niet! (tijd om even de babyfoon op te zoeken dus) Ze voelde aardig warm aan en ze lag maar te woelen en te doen, en kon gewoon niet slapen. Ze wist niet of ze het nu warm of koud had, moest plassen of niet, helemaal overmand door de pijn. Ik heb haar nog een zetpil gegeven en na een wc bezoek en bekertje water ging ze slapen. Vervolgens heeft ze ons vannacht nog een paar keer wakker gehouden omdat het gewoon zeer deed, ze niet lekker lag of omdat ze gewoon moest plassen. Uiteindelijk was ze om zeven uur wakker en wilde ze niet meer in bed blijven. Aangekleed, zetpil erin en ontbeten. Na het ontbijt hebben we Hannah aan een filmpje gezet en ben ik de stad in gegaan voor een reserve voorraad zetpillen, kniekousen ipv sokken, en eventueel een losse trainingsbroek met brede pijpen. Dat laatste heb ik niet gevonden, wel boxers ipv onderbroeken die gaan namelijk een stuk makkelijker over haar been. Na de lunch was het helaas al weer tijd om naar Groningen te rijden. Onderweg werd er wat heen en weer geklets maar niet over het wisselen van het verband. In het ziekenhuis werd Hannah al wat drukker en in de behandelkamer was het ineens stil. Toen zuster Inge binnen kwam betrok haar gezicht al. Het verschonen was net als gisteren pijnlijk, maar omdat de zalf nu een 'nep'huidje (bruin/groen) heeft gevormd is dat deel minder pijnlijk en is de pijn ook snel weer weg. De dokter heeft uitgelegd dat als Hannah haar been teveel gebruikt/beweegt verschuift het verband en trekt het nephuidje eraf (de rode plekken).

Positief is dat de huid ging bloeden dus de doorbloeding eronder is nog goed. Dat zal het herstel ook bevorderen. Hannah heeft wederom zalf erop gekregen maar de zuster smeerde het uit op een gaasverband en deed het daarna op de huid. Op die manier is het minder martelend. Alles is weer ingepakt en toen mochten we weer naar huis. Vandaag mocht Hannah weer wat meenemen voor haar moed, dit keer mocht ze kiezen en heeft ze een ringetje en een boekje gekozen. Zelf hebben we een armbandje gekocht waar ze iedere ziekenhuisdag een bedeltje op mag doen. Ze heeft er nu al drie.

Je staat versteld hoe sterk en veerkrachtig zo'n kind van 4 eigenlijk is. Ze heeft uiteraard gehuild en was heel verdrietig. Maar omdat het zeer deed mocht ze zuster Inge knijpen en dat heeft ze dan ook gedaan. Onderweg naar huis deed het al veel minder zeer dan gisteren en vanavond ook. Goede hoop op een goede nachtrust, duimen jullie mee?

maandag 10 september 2012

Vandaag was geen fijne dag

En dat dekt de lading wel eigenlijk. Vannacht had Hannah goed geslapen. Gisteravond was ze al weer in bed voor wij doorhadden dat ze naar de wc ging. En negen van de tien keer was ze al opgestaan voor wij wisten dat ze ergens heen wilde. Geen pijn dankzij de zetpillen zorgde ervoor dat ze dus ook niet doorhad dat ze voorzichtig moest zijn. Gisteravond was het verband nog verder naar beneden gezakt en daardoor moesten we er aan de bovenkant nog een stukje zalf, gaas en verband op doen. Bij het opstaan geen moeilijkheden meer in de trant van help eens mama? Terwijl ik probeerde ontbijt klaar te maken. Ze liet zich al aardig bedienen. Wel doorgegaan met de zetpillen omdat ze in de middag naar het ziekenhuis moest. In het ziekenhuis begon Hannah hem al te knijpen. Bent u hier al eens geweest? Nee. Heeft u wel eens zo'n dokter gezien? Nee nog nooit. Ik vind het eng, ik wil niet. En nog meer van dat soort zinnen. Ze was gelukkig snel aan de beurt en toen begon de ellende. Het verband moest eraf en toen kon je goed zien waar het wondvocht vandaan kwam. Een aantal grote blaren waren open geknapt en daar zat allemaal viezigheid. De zuster ging wassen met zeep en boende de hele huid schoon. Ik kreeg er alleen al tranen van in mijn ogen om het te zien. Hannah werd eerst bleek en begon toen te gillen tot ze rood zag. Niet alleen op dr been maar ook in dr gezicht zag ze rood.

Het prikte en deed verschrikkelijk zeer. Maar toen kwam de volgende kwelling: de zalf. Waar er gisteren nog kapotte huid lag om de pijn op te vangen, is er nu helemaal niks tussen het been en de zalf. Dus die bijt als een gek. Volgende lading schreeuwen uiteraard. Het is maar goed dat ze nog geen scheldwoorden kent... Maar ondanks de pijn en het huilen luisterde Hannah goed. Het verband moest door haar onderbroekje en om haar buik en weer terug. Toen moest er nog een soort gaaskous overheen, ook over haar buik. Ze moest dus even staan om dat te doen en ze werkte goed mee. Ze luisterde ook goed naar de uitleg en begreep alles wel. Zo knap van haar! Onderweg naar huis werkte de zetpil nog. Even gestopt bij de MC voor een lekker ijsje. Het been prikte nog wel en toen ze even in slaap viel lag ze te trekken met dat been. Maar toen we thuis waren begon de pijnstilling uit te werken en zat ze niet lekker meer, wilde in de buggy, uit de buggy, op de bank, op schoot. Ze zat gewoon niet lekker meer. Dus hup weer een zetpil erin en nog even Nemo uitgekeken.


Nu ligt ze lekker te slapen. Een opgerolde deken onder haar been zodat hij niet recht hoeft te liggen. Fijn om te weten dat ze nu slaapt, en hopen en bidden dat ze goed mag blijven slapen vannacht. De zetpillen liggen al in de aanslag... De diagnose of het 2e of 3e graads is is niet genoemd. Erg duidelijk is het ook niet omdat nu dus alles zeer doet op die plek. Maar omdat het wel allemaal rood ziet vermoed ik toch 2e graads. Ze moet nu morgen en overmorgen terugkomen voor eenzelfde verbandwissel. De huid had het vandaag hard te verduren, eerst de kapotte huid eraf geschrobd en dan is er niks meer van over. Morgen zal de huid waarschijnlijk al een beschermlaagje gevormd hebben zodat het minder pijnlijk is. Maar Hannah zal het vanzelf wel ervaren. De hoop is dat het woensdag zover gevormd is dat er volstaan kan worden met vette gaas ipv de zalf. Dat mag dan 2 dagen blijven zitten. En als ik goed oplet of iemand meeneem die het verwisselen kan dan kunnen we om en om het thuis doen en in het ziekenhuis. Zodat we niet elke keer naar Groningen hoeven. Normaal geneest een brandwond binnen 2 weken. Dan is het dicht zeg maar, dan kunnen er nog wel hier en daar kleine plekjes zijn. We hopen op het beste, maar houden rekening met het ergste. We hebben een rolstoel voor haar besteld en hopen dat die morgen bezorgd wordt. Ze mag in principe naar school, is ook goed voor de afleiding, maar dan moet ze op de wc geholpen worden en dat zie ik de juf niet doen. Die heeft nog 25 andere leerlingen én daarvan zijn er zeker 10 nieuw op school (groep 1). De afgelopen week leek het niet alsof ze al een beetje structuur had dus we laten haar gewoon thuis. Ze mag dus wel een klein stukje lopen om bijvoorbeeld naar de rolstoel te komen of de wc etc. Maar verder moet ze blijven zitten. Ze mag niet: zelf opstaan, zelf naar de wc, zelf uit/aankleden. Alles om te voorkomen dat het verband gaat verschuiven. Omdat het op het bovenbeen zit gebeurd dat snel genoeg helaas. Dus... vandaag was geen leuke dag. En morgen zal het ook niet halen in de top tien denk ik...

zondag 9 september 2012

Het 'genot' van een kopje thee werd een bezoek aan de EHBO

Vanmorgen zaten we zoals altijd met z'n allen aan tafel te ontbijten.
Een hoop gekeuvel en gedoe altijd en super gezellig.

Hannah zat naast Oma en die was voor haar een kopje thee aan het inschenken voor Hannah en Sem. Sem zat met zijn hand boven zijn beker een beetje te blazen. De thee was nog heet en er moest nog koud water bij. Oma wilde net zeggen dat dat niet slim was toen Hannah het ook deed en zo de beker omstootte.
De thee ging over haar linkerbeen.

We hebben haar been meteen onder de kraan gehouden en zeker een halfuur gekoeld met lauw water. Uiteindelijk lag ze helemaal te bibberen en toen zijn we in de auto gestapt en naar het ziekenhuis in Assen gereden. Onderweg een natte theedoek erop en die nat gehouden zodat het niet vastplakte.

Ze heeft uiteindelijk 4% verbrand (een plek van 25 bij 15 cm ongeveer) bovenop haar linkerbeen. Een kleine plek op haar enkel en linkerhand en een blaar op haar linker ringvinger. Dikke laag zalf erop, vette watten, steriel gaas en verband eromheen.
Morgen moeten we om 2 uur in het Brandwondencentrum van het Martini-ziekenhuis in Groningen zijn.

Hannah was heel erg flink, tijdens het koelen heeft ze uiteraard gehuild en gegild en niks was goed. We hebben gezongen, geknuffeld en haar knuffelhond gehaald. Toen de kraan uitging heeft ze niet meer gehuild. Wel een beetje sip gekeken toen er iets gebeurde waar ze geen controle over had. Maar zolang we alles duidelijk uitlegden was het goed. De dokter mocht gewoon aan haar been zitten en voelen en ze heeft zelfs gezien hoe het been er nu uit ziet en dat is niet mooi!

Het verband schuift en beweegt wel door de dikke laag zalf dus ze moet heel erg stil zitten. Dankzij de zetpil kan ze in elk geval nog lachen en zegt ze dat het niet zeer doet. Ze ligt nu op de bank met Sem en Matthias naar Winnie the Pooh te kijken. En we zien wel hoe het loopt nu.