dinsdag 11 september 2012

Vandaag begon met een slechte nacht

En zo is het maar net. Het begon gisteravond al. Nadat ik mijn blog koud online had staan hoorde ik haar huilen. Het deed heel erg zeer en ze had geroepen maar ik kwam niet! (tijd om even de babyfoon op te zoeken dus) Ze voelde aardig warm aan en ze lag maar te woelen en te doen, en kon gewoon niet slapen. Ze wist niet of ze het nu warm of koud had, moest plassen of niet, helemaal overmand door de pijn. Ik heb haar nog een zetpil gegeven en na een wc bezoek en bekertje water ging ze slapen. Vervolgens heeft ze ons vannacht nog een paar keer wakker gehouden omdat het gewoon zeer deed, ze niet lekker lag of omdat ze gewoon moest plassen. Uiteindelijk was ze om zeven uur wakker en wilde ze niet meer in bed blijven. Aangekleed, zetpil erin en ontbeten. Na het ontbijt hebben we Hannah aan een filmpje gezet en ben ik de stad in gegaan voor een reserve voorraad zetpillen, kniekousen ipv sokken, en eventueel een losse trainingsbroek met brede pijpen. Dat laatste heb ik niet gevonden, wel boxers ipv onderbroeken die gaan namelijk een stuk makkelijker over haar been. Na de lunch was het helaas al weer tijd om naar Groningen te rijden. Onderweg werd er wat heen en weer geklets maar niet over het wisselen van het verband. In het ziekenhuis werd Hannah al wat drukker en in de behandelkamer was het ineens stil. Toen zuster Inge binnen kwam betrok haar gezicht al. Het verschonen was net als gisteren pijnlijk, maar omdat de zalf nu een 'nep'huidje (bruin/groen) heeft gevormd is dat deel minder pijnlijk en is de pijn ook snel weer weg. De dokter heeft uitgelegd dat als Hannah haar been teveel gebruikt/beweegt verschuift het verband en trekt het nephuidje eraf (de rode plekken).

Positief is dat de huid ging bloeden dus de doorbloeding eronder is nog goed. Dat zal het herstel ook bevorderen. Hannah heeft wederom zalf erop gekregen maar de zuster smeerde het uit op een gaasverband en deed het daarna op de huid. Op die manier is het minder martelend. Alles is weer ingepakt en toen mochten we weer naar huis. Vandaag mocht Hannah weer wat meenemen voor haar moed, dit keer mocht ze kiezen en heeft ze een ringetje en een boekje gekozen. Zelf hebben we een armbandje gekocht waar ze iedere ziekenhuisdag een bedeltje op mag doen. Ze heeft er nu al drie.

Je staat versteld hoe sterk en veerkrachtig zo'n kind van 4 eigenlijk is. Ze heeft uiteraard gehuild en was heel verdrietig. Maar omdat het zeer deed mocht ze zuster Inge knijpen en dat heeft ze dan ook gedaan. Onderweg naar huis deed het al veel minder zeer dan gisteren en vanavond ook. Goede hoop op een goede nachtrust, duimen jullie mee?

Geen opmerkingen: